Journal of Health Administration

fa لزوم سیاستگذاری در حوزه جراحی زیبایی در نظام سلامت ایران The necessity of policy making for cosmetic surgery in the Iran's health system مدیریت خدمات بهداشتی‌ و درمانی Health Services Management نامه به سردبیر Letter to Editor <div style="text-align: justify;">در جوامع امروزی تحت تاثیر تحولات اجتماعی- فرهنگی با واسطه تبلیغات، شبکه‌های اجتماعی، فرهنگ رقابتی و مصرف گرایی، انسانها بیشتر به بدن خود توجه نموده و برای مدیریت آن رفتارهای متفاوتی را اتخاذ مینمایند که یکی از آنها  جراحی زیبایی است [1]. جراحیهای زیبایی مداخلاتی هستند که داوطلبانه، درغیاب ناهنجاری‌های ارثی یا بیماری خاص و صرفا با هدف تغییر ظاهر فیزیکی انجام می‌شوند و بر جنبههای زیبایی و ظرافت تاکید دارند [2]. بیش از 9/14 میلیون جراحی زیبایی در سراسر جهان در سال 2022 انجام شده است. این نرخ طی سه سال اخیر، برای اقدامات مربوط به  بدن (لیپوساکشن، ابدومینوپلاستی و لیفت بازو و پایین تنه) 25 درصد، سینه 15درصد، و صورت، 18درصد افزایش یافته است [3]. این روند در دهه اخیر در ایران نیز سیر صعودی داشته است به‌نحویکه، ایران در میان کشورهای با رتبه بالای جراحی زیبایی و در جایگاه دوم خاورمیانه قرارگرفته است. نرخ تقاضا برای شایعترین جراحی زیبایی (رینوپلاستی) در کشور،  هفت برابر امریکا است [2].  عوامل متعددی شامل علل درونی (نارضایتی از تصویر بدن،  اعتماد به نفس پایین، نیاز به تایید اجتماعی، دیده شدن وارتباطات اجتماعی مطلوب‌تر)، عوامل بیرونی (تاثیرات رسانه، سلبریتی‌ها، خانواده و دوستان) و عوامل ساختاری واجتماعی (گذار از سنت‌گرایی به مدرنیته، رشد فزاینده مراکز جراحی زیبایی، مقبولیت شبکه‌های اجتماعی، بازار پررونق اقتصادی و تبلیغات گسترده، پزشکی شدن مقوله زیبایی و سیاست رهاسازی جامعه پزشکی توسط وزارت بهداشت) بر تقاضای فزاینده جراحی زیبایی تاثیر گذارند. تمایل زنان به مداخلات زیبایی بیشتر از مردان و تابعی از فشارهای اجتماعی برای دستیابی به ایده‌آل‌های جسمانی و جذابیت جنسی است[1،4]. جراحی زیبایی منجر به بهبود سلامت روان میشود اما میتواند با پیامدهای ناخوشایندی در سلامت فرد و تحمیل بار مالی بر نظام سلامت همراه باشد. عملهای زیبایی اغلب گران و فاقد پوشش بیمه بوده و منجر به فشار مالی، نابرابری در دسترسی و حتی هزینههای کمرشکن  میشوند[1،3]. این جراحیها از طریق تقاضای فزاینده برای منابع (کارکنان و تجهیزات) باری را بر سیستم سلامت تحمیل مینمایند[5]. جراحی زیبایی در فهرست خدمات رسمی نظام سلامت کشور در بخش دولتی جای ندارد اما، در برخی از بیمارستان‌ها به دلیل منافع مالی از سایر کدهای جراحی استفاده می‌شود. این امر منجر به طولانی شدن زمان انتظار برای سایر خدمات ضروری، سوق متقاضیان به مراکز خصوصی، دریافت خدمت غیراستاندارد در مراکز نامناسب توسط تخصصهای غیرمرتبط می‌شود و احتمال خطا، عوارض ناخواسته، نیاز به بستری و جراحی ترمیمی را اقزایش می‌دهد[4،5]. در دنیا، مدیریت جراحی زیبایی به دلایلی مانند درآمدزایی بالا، همراهی با صنعت مد و تبلیغات، تقاضای القایی و پیامدهای اجتماعی و بهداشتی در کانون توجه قرار دارد. با اینحال، در ایران سیاستگذاری و قانونگذاری مدونی در این زمینه وجود ندارد و دستورکارگذاری آن ضروری  بهنظر می‌رسد. برای مدیریت موثر جراحیهای زیبایی در نظام سلامت، ضمن تاکید بر حکمرانی مناسب، جمعآوری و ادغام اطلاعات مربوطه در سیستمهای اطلاعات سلامت و انجام پروژههای تحقیقاتی موردنیاز، تدوین استراتژیهایی برای ارتقاء استانداردهای زیبایی واقع بینانه،  تضمین دسترسی به جراحی و کاهش فشار بر منابع مراقبت سلامت  با مشارکت کلیه ذی‌نقشان ضروری است. در همین زمینه برای بهبود پیامد بیماران و کاهش عوارض، استراتژی‌های مبتنی بر شواهد علمی شامل: مدیریت تقاضا از طریق بهبود سواد سلامت جامعه، ارائه مشاوره روانشناختی برای متقاضیان، تامین دسترسی به جراحی ایمن برای افراد واجدشرایط از طریق توسعه برنامههای کمک مالی، پوشش بیمه‌ای، تربیت نیروی انسانی مورد نیاز، بازآموزی در زمینه روش‌های نوین کمعارضه، صدور گواهینامه صلاحیت حرفه‌ای برای مجریان، کاهش فشار بر منابع سلامت از طریق بهینه‌سازی زمان‌بندی و تخصیص آن، تدوین و اجرای راهنمای بالینی، تدوین قوانین و فرایندهای نظارتی برای اطمینان از ایمنی بیمار و به حداقل رساندن عوارض شامل اعتباربخشی مراکز ارائه دهنده جراحی، الزامات مدیریت کیفیت، ایجاد روش‌های گزارشدهی برای عوارض جانبی و تامین بهینه تجهیزات توصیه می‌شود. اعلان ها ملاحظات اخلاقی: مورد ندارد. حمایت مالی: این پژوهش بدون حمایت مالی انجام شده است. تضاد منافع: نویسندگان اظهار میدارند که تضاد منافعی وجود ندارد. مشارکت نویسندگان: مریم تاجور: مفهوم سازی و طراحی مطالعه، نگارش- بررسی و ویرایش، تایید نهایی. زینب خالدیان: گردآوری داده، نگارش- پیش نویس، نگارش- بررسی و ویرایش. همه نویسندگان متن نهایی نامه را مطالعه و تایید نمودهاند. رضایت برای انتشار: مورد ندارد. دسترسی به داده ها : مورد ندارد استفاده از هوش مصنوعی: مورد ندارد. قدردانی: مورد ندارد.</div> Dear Editor, In today's societies, influenced by sociocultural developments such as advertisements, social media, competitive culture, and consumerism, people pay more attention to their bodies and adopt various behaviors to manage them, including cosmetic surgery [1]. Cosmetic surgeries are voluntary interventions performed in the absence of congenital abnormalities or specific diseases, aimed at changing physical appearance and enhancing beauty and elegance [2]. More than 14.9 million cosmetic surgeries were performed worldwide in 2022. Over the past three years, this rate has increased by 25% for procedures related to the body (such as liposuction, abdominoplasty, and arm and lower body lifts), by 18% and 15% for breast and facial surgeries, respectively [3]. This trend has risen in Iran over the last decade, positioning the country among the highest-ranking nations for cosmetic surgery, and second in the Middle East. For example, the demands for the most common cosmetic surgery, rhinoplasty, in Iran is seven times higher than that in the United States [2]. Several factors contribute to the increasing demand for cosmetic surgery. Dissatisfaction with body image, low self-confidence, the need for social approval, visibility, and more favorable social relations serve as individual causes, while external factors such as media influence, celebrities, families, and friends also contribute. Some structural and social factors, such as transition from traditionalism to modernity, the growth of cosmetic surgery centers, the acceptability of social networks, a booming economic market, extensive advertising, the medicalization of beauty, and the policy of abandoning the medical community by the Ministry of Health, are leading causes.  Women's desire for beauty interventions is greater than men, which is somehow related to social pressures to achieve physical ideals and sexual attractiveness [1, 4]. Cosmetic surgery can improve mental health; however, it can also have unpleasant consequences for clients’ health and impose financial burden on health system. Cosmetic procedures are often expensive and typically not covered by insurance, leading to financial burdens, inequalities in access, and even catastrophic costs [1, 3]. These surgeries induce an additional burden on the health system due to the increasing demand for resources, such as staff and equipment [5]. Cosmetic surgery is not officially recognized as part of the Iranian public health system. Consequently, in some hospitals, financial considerations resulted in the use of alternative surgical codes. Unfortunately, this practice results in longer wait times for essential services, pushes applicants toward private centers, and exposes patients to substandard care from uncertified specialists. Ultimately, this situation increases the risk of errors, complications, and the need for subsequent hospitalizations and reconstructive procedures [4, 5]. The management of cosmetic surgeries take into consideration globally due to high revenue generation, its association with the fashion and advertising industries, induced demand, and the social and health consequences associated with these procedures. However, there is currently no documented policy or legislation in this field in Iran, making it necessary to establish an agenda. For effective management of cosmetic surgeries within the health system, it is essential to emphasize proper governance, collect and integrate relevant information into the health information systems, conduct necessary research projects, develop strategies to improve realistic beauty standards, ensure access to surgery and reduce the pressure on healthcare resources through the participation of all stakeholders. The following evidence-based strategies are recommended to minimize complications, improve patient outcomes, and maintain safety standards in the field of cosmetic surgery. These strategies include: <ul> <li style="text-align:justify">Demand management: Improving community health literacy to inform potential patients about risks, benefits, and alternatives as well as providing psychological counseling for applicants to manage expectations and address underlying motivations.</li> <li style="text-align:justify">Access improvement: Designing financial assistance opportunities to ensure access to safe surgery for eligible individuals and providing insurance coverage options for cosmetic procedures.</li> <li style="text-align:justify">Human resources and training: Providing in-service training for healthcare professionals in new, low-complication techniques, and issuing professional qualification certificates for surgical operators.</li> <li style="text-align:justify">Resource optimization: Optimizing the allocation of health resources to reduce pressure, and applying clinical guidelines to standardize care.</li> <li style="text-align:justify">Safety measures: Ensuring patient safety through organized regulatory rules and processes, establishing reporting mechanisms for side effects, developing accreditation programs for surgical facilities based on quality management requirements, and preparing an optimal supply of equipment.</li> </ul> Declerations Ethical considerations: None Funding: None Conflicts of interests: The authors declare that there is no conflict of interest. Authors’ contributions: M.T: Conceptualization, Study design, Writing– review & editing, final approval. Z.K: data collection, Writing– original draft, Writing– review & editing Consent for publication: None Data availability: None AI deceleration: None Acknowledgements: None سیاستگذاری, جراحی زیبایی, نطام سلامت ایران policy making, cosmetic surgery, IRANs health system 1 4 http://jha.iums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-5199-1&slc_lang=fa&sid=1 zeinab khaledian زینب خالدیان ze.khaledian@gmail.com 11200319475328460033460 11200319475328460033460 No Department of Health Management, Policy, and Economics, School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences, Tehran گروه مدیریت، سیاستگذاری و اقتصاد سلامت، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران maryam tajvar مریم تاجور mtajvar@sina.tums.ac.ir 11200319475328460033461 11200319475328460033461 Yes Department of Health Management, Policy, and Economics, School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences, Tehran گروه مدیریت خدمات بهداشتی و درمانی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان